„-To wódka? – słabym głosem zapytała Małgorzata. Kot poczuł się dotknięty i aż podskoczył na krześle. – Na litość boską, królowo – zachrypiał – czy ośmieliłbym się nalać damie wódki ? To czysty spirytus. ” (Mistrz i Małgorzata, Michał Bułhakow)

Czysta

Swój synonim zawdzięcza postaci w jakiej najczęściej bywa pita. W polskiej tradycji wódka podawana jest do jedzenia. Nic w tym dziwnego. Pobudza apetyt , a skutki jej nadmiernego spożycia łagodzą smaczne posiłki. Do nich właśnie najbardziej pasują wódki półwytrawne i półsłodkie. Gdy ze stołu znikną dania główne powinny też zniknąć i powyższe alkohole. Ich miejsce zajmą wódki wytrawne, gorzkie, lub żołądkowe, bo te najlepiej pasują do przekąsek.  Z prostej przyczyny. To one pomagają strawić suty posiłek. Po przekąskach czas na deser i kawę. Z racji tego, że najczęściej deser bywa słodki, trudno do niego podać coś wytrawnego, dlatego na stół wkraczają likiery i koniaki. Jak widać, aby zachować się odpowiednio trzeba mieć suto wyposażony barek. Oczywiście nie codziennie wydaje się proszony obiad. Zazwyczaj poprzestajemy na jednym rodzaju wódki, pitym do wszystkiego, tylko pod różnymi postaciami. A jeśli kolacja się przedłuża trzymamy się zasady, żeby nie mieszać.

Drink

To w pewnym sensie młodszy brat wódki. To ona najczęściej jest jego bazą. Można przypuszczać, że pomysł na mieszanie to, jak większość wynalazków, dzieło przypadku. Nieważne skąd, ważne jak smakuje. O tym jaki smak ma drink decydują jego składniki. W skrócie dzielimy je na trzy kategorie: bazę, trzon i dodatki. Baza wskazuje w jakim kierunku pójdzie całość kompozycji. Jest to mocny alkohol, ale nie zawsze wódka. Szampan jest przykładem, że jeden alkohol może pełnić dwie funkcje: być bazą i trzonem. Z racji swoich bąbelkowych właściwości  może wnosić walory smakowe jako baza lub wpływać na konsystencje drinka jako trzon. Ostatni składnik to dodatki. To elementy uzupełniające, których zadaniem jest nadanie drinkowi ostatecznego smaku: gorzkiego lub słodkiego. Przepisów na drinki są krocie. Gdyby ktoś chciał się podjąć ich skatalogowania, poniósłby sromotną klęskę. W czasie gdy powstawałby ten katalog na świecie wymyślono by co najmniej kilkadziesiąt następnych przepisów.

O gustach się nie dyskutuje. Po jednej stronie barykady oflagowali się zwolennicy miksów, po drugiej czyściochy. Na szczęście w przyrodzie musi być równowaga, więc są też tacy, którzy siedząc okrakiem na środku nie odmawiają sympatii ani jednym, ani drugim.

Są dwa sposoby na postawienie drinka przy barze. Pierwszy to kupienie drinka i postawienie go przed nieznajomą. To w miarę elegancki sposób, ale w dzisiejszych czasach może budzić podejrzenia. Wiele słyszy się o tym, że podczas masowych imprez dosypuje się kobietom do alkoholu substancje chemiczne, po spożyciu których „urywa się film”. Dlatego nawet jeśli twoje intencje są czyste, to gest może nie spotkać się z uznaniem kobiety dbającej o swoje bezpieczeństwo.

Drugi sposób to poproszenie barmana o przygotowanie drinka dla kobiety siedzącej przy barze. Można poprosić o zrobienie jakiegoś konkretnego drinka lub uzgodnić, że płaci się za drinka, którego wybranka sama zamówi. Być może to nieco mniej eleganckie wyjście, ale za to bezpieczniejsze dla obydwu stron. Kobiet będzie się czuła lepiej, że dostaje coś, co bezpośrednio wychodzi spod rąk barmana. Poza tym, trudno trafić w gust obcej osoby, dlatego lepiej żeby sama wybrała sobie takiego drinka, jakiego lubi. Zmuszanie do wypicia, czegoś, czego się nie cierpi na nikim nie zrobi dobrego wrażenia. Pamiętajmy, że istnieją nie tylko drinki z wódką, ale także z rumem, whisky lub z szampanem.

Ważne jest także to, co następuje po wręczeniu drinka. Jeśli kobieta przyjmie drinka i podziękuje, na przykład uśmiechając się do adoratora, to znak, że należy podejść do niej i przedstawić się. Bardzo ważne jest to, żeby nie traktować rozmowy przy drinku w zobowiązujący sposób.

To właśnie w Szkocji zaczęto produkować whisky na szeroką skalę. I chociaż wynalazek ten przypisuje się iryjskim zakonnikom, to jednak Szkoci zyskali miano specjalistów od whisky. Nic dziwnego – doprowadzili technologię produkcji do perfekcji. To oni opracowali technikę destylacji sfermentowanych ziaren jęczmienia i słodu jęczmiennego, które wcześniej suszy się i opala dymem z płonącego torfu. Między innymi dzięki temu whisky ma dymny posmak. Destylacja, najlepiej dwu- lub trzykrotna, odbywająca się w specjalnie przygotowanych alembikach to także kluczowy etap produkcji. Niektóre szkockie gorzelnie posiadają alembiki wykonane na specjalne zamówienie.

Zrobienie destylatu to jeszcze nie wszystko. Taki produkt jest podobny do wódki, a przecież chodzi o whisky. Aby destylat nabrał złotego lub brązowego koloru oraz niepowtarzalnego aromatu, należy do długo przechowywać w beczkach. Nie mogą to być zwykłe beczki. Muszą być wykonane z drewna dębowego i opalane od środka. W zależności od rodzaju whisky oraz receptury danej gorzelni, beczki mogą być nowe lub używane. „Używki” wcale nie muszą pochodzić z tej samej gorzelni. Mogą nawet wywodzić się z winnic, o niektóre whisky są starzone właśnie w beczkach po winie.

Warunki leżakowania także mają wpływ na jakość alkoholu. Jeżeli w piwnicy panują nieodpowiednie warunki, na przykład wilgoć, to odbija się to na smaku trunku. I oczywiście – długość dojrzewania – im więcej lat whisky czeka w beczce na konsumpcję, tym ma głębszy smak i bogatszy aromat. Oczywiście, kosztując whisky nie trzeba pamiętać o tym wszystkim, ale delektując się Johnnie Walkerem, Ballantinesem czy Rob Royem warto pomyśleć o wrzosowych polach lub ciemnych piwnicach, które kryją bursztynowe złoto.

Otóż, sprawa wygląda tak, że i whisky, i whiskey są tymi samymi alkoholami, a na podstawie samej nazwy nie można wywnioskować, który trunek jest bardziej wartościowy, lepszy. Różnica polega tylko na tym, że w różnych krajach przyjęły się różne pisownie. Whisky to nazwa obowiązująca w kraju ojczystym tego trunku, czyli w Szkocji. Używa się jej także w Japonii, która jest wielkim zwolennikiem tego alkoholu. Natomiast pisownia „whiskey” stosowana jest przez Amerykanów oraz Irlandczyków. Dlatego właśnie istnieje whisky Chivas Regal, Ballantines czy Johnnie Walker, ale także amerykańskie Tennessee Whiskey czy Corn Whiskey.

Jeśli dokładnie przyjrzymy się tym dwóm rodzajom trunków, których produkcja wygląda bardzo podobnie, to zauważymy, że niektóre z nich różnią się składem. Prawdziwą szkocką whisky produkuje się tylko z jęczmienia oraz słodu jęczmiennego. Natomiast Amerykanie maja tradycję robienia destylatów także z innych zbóż: kukurydzy, pszenicy, żyta. Bierze się to stąd, że tych zbóż jest w Stanach Zjednoczonych najwięcej. Tradycję produkcji whisky przywieźli do Stanów imigranci ze Szkocji i Irlandii, więc zasadniczo proces jej wytwarzania jest taki sam. Jednak w Szkocji whisky leżakuje minimum 3 lata, a w Stanach Zjednoczonych tylko 2. oczywiście, może starzeć się dłużej – to zależy od producenta. Pewna odmianą whiskey jest bourbon, czyli trunek produkowany prawie w całości w stanie Kentucky, który składa się w większości z kukurydzy. Jim Beam, Blanton’s czy Wild Turkey to najbardziej znane marki.

Absolutnie nie należy tu mylić drogich win gronowych z krajowymi winami owocowymi. Różnicą jest tu przede wszystkim właśnie cena. Tego typu win nie podaje się również na wytwornych przyjęciach czy w eleganckich restauracjach.

Same zasady podawania i picia win owocowych, niewiele się jednak różnią od tych, które obowiązują w przypadku win gronowych.

Białe wina wytrawne i półwytrawne podajemy na samym początku, w czasie gdy na stole są jeszcze tylko przekąski. Wśród tego rodzaju win, szczególnie wino jabłkowe powinno być podawane odpowiednio schłodzone do temperatury od sześciu do ośmiu stopni.

Półsłodkie białe wina, w tym również półwytrawne, w momencie podawanie ich do dań z drobiem lub rybami, powinny mieć dokładnie tę samą temperaturę, jak w momencie podawania ich jako aperitif.

Czerwone wina wytrawne lub półwytrawne, najlepiej podawać do dziczyzny i pieczeni. Tu absolutnie nie powinno być one wcześniej schładzane. Ten rodzaj wina najlepiej spożywać w temperaturze pokojowej, czyli w przybliżeniu około szesnastu do osiemnastu stopni Celsjusza.

Słodkie i deserowe wina podajemy najczęściej na samym końcu, do deserów, ciast czy lodów. Tu temperatura również nie powinna być niższa niż szesnaście stopni.

Należy tu jeszcze wspomnieć o mocniejszych winach owocowych, typu madera, portwein, a także o winach ziołowych, wermutach. Te ostatnie podajemy najczęściej jako aperitiff lub do podwieczorku, w którym znajduje się biszkopt, migdały, orzechy i tym podobne.

Wermuty stosuje się również do zakrapiania czystej wódki lub odwrotnie, do wermutu właśnie dodaje się nieco wódki, aby wzmocnić go i nadać mu jeszcze bardziej wyczuwalnej wytrawności.

Właściwe dopasowanie rodzaju wina do potraw, to jeden z ważniejszych elementów savuir viveru. Należy tu pamiętać przede wszystkim o zasadzie kolejności podawania win oraz dopasowaniu ich rodzajów do potraw mięsnych, rybnych, jak również przystawek i deserów.

Kolejny ważny element, to właściwie dobrane rodzaje szkła, kieliszków do gatunków win. W dzisiejszym wpisie skupimy się jednak na tym, jaka powinna być temperatura podawanego wina. Błędnym myśleniem jest bowiem, że każdy rodzaj wina powinien być serwowany w takiej samej temperaturze, że nie jest tu ona tak ważna, jak w przypadku wódki, whisky, czy szampana.

Zacznijmy więc od samego początku naszego przyjęcia, a więc od aperitifów. Najczęściej są to wermuty, które powinno podawać się w temperaturze pokojowej lub lekko schłodzone, do około dziesięciu-dwunastu stopni.

Wina białe stołowe, które podajemy do potraw rybnych lub z drobiem, schładzamy do temperatury maximum dziesięciu stopni. Warto wiedzieć tu o pewnej zasadzie, że im wino słodsze tym bardziej powinno być schłodzone.

Wina czerwone, podawane do rostbefów, polędwiczek, dziczyzny itp., podajemy w temperaturze pokojowej (około od szesnastu do dwudziestu stopni). Istnieje tu jednak jeszcze pewna konkretyzacja, dla burgundów właściwa temperatura do spożycia, to od 15 do 16 stopni, natomiast dla win bordoskich – 18. wina różowe natomiast podajemy schłodzone do temperatury od 8-10 stopni.

Co tyczy się szampana, który pasuje tak naprawdę, do niemal wszystkiego rodzaju potraw, absolutnie zawsze musi być on dobrze schłodzony (5-6 stopni), Dlatego też bardzo często podajemy go wraz z kubełkiem wypełnionym lodem. Jest to zdecydowanie lepszy sposób niż schładzanie w lodówce, ponieważ nie traci on wówczas swojej delikatności i subtelnego aromatu.

Najprostszy przepis: wódka gorzka żołądkowa, Sprite i parę plasterków świeżego ogórka. Proporcje – wedle uznania. Gwarantowane są „zielone doznania”!

Inna receptura na wiosennego drinka: 40 ml wódki gorzkiej mieszamy z sokiem, wyciśniętym z połowy limonki. Do tego dolewamy 150 ml napoju Sprite. Podajemy dzieło w wysokich szklankach typu highball, z dodatkiem lodu. Dorzucamy cienkie kawałki ogórkowego miąższu – bez skórek, bez pestek, niepochodzące z kończ warzywa (w ogonku znajduje się nieprzyjemna goryczka, która zepsuje nam smak drinka.

Dla tradycjonalistów także znajdzie się coś z drinkowych przepisów – proponujemy wódkę czystą lub koniak Chivas, połączone z sokiem, wyciśniętym z limonki, zmieszanym z wodą gazowaną. Warto od razu serwować podwójne porcje – taki wiosenny drink działa wówczas mocno, skutecznie!

A może chcecie, by Wasze specjały z promilami były jednocześnie nośnikami witamin? Nic prostszego – zachęcamy do wykonania drina grejpfrutowego. A jeśli dodatkowo, zmagacie się z wiosennym przesileniem – przeziębieniem, taki napój będzie prawdziwym wybawienie. Co będzie potrzebne? Cierpkie owoce: dwa grejpfruty + trzy pomarańcze, jedna butelka białego wina, biały rum w ilości 300 ml, jedna cytryna, 100 g cukru, jedna laska cynamonu, dwa goździki. W przygotowaniu ważna jest kolejność postępowania: sok z owoców wyciskamy, dolewamy do wina, słodzimy, dorzucamy goździki, cynamon – wszystkie składniki mieszamy i pozostawiamy całość na pół godziny. Po tym czasie dolewamy rum i podgrzewamy napój, aż do wrzenia. Doprawiamy goździkami, cynamonem, na koniec można dorzucić do garnka garść plastrów owoców. Smacznego!

Jakby nie było Środa Popielcowa oznacza kres imprezowania, czyli czas oczekiwania na Wielkanoc. Warto więc już teraz wyszaleć się za wszystkie czasy, popić co nieco alkoholu i podjeść kiełbasy, bo w okresie Postu – zgodnie z tradycją katolicką – należy unikać tych pokus.

Wyborowa cena, jaką nieraz przychodzi na płacić na imprezę w lokalu, zmusza wielu biesiadników do zorganizowania przyjęcia w domu. I żegnanie karnawału we własnym – przyjacielskim gronie. Co wówczas podać gościom? Może sałatkę pomarańczową, dostarczającą organizmowi sporą dawkę cennej witaminy C. Oto składniki ostatkowego smakołyku: lodowa sałata, cykoria, pomarańcze, puszka kukurydzy, dwie marchewki, łyżeczka miodu, łyżeczka musztardy, sok z cytryny i oliwa z oliwek bądź z pestek winogron. Do smaku – pieprz, sól oraz rozmaryn. Obrane pomarańcze dzielimy na cząstki, marchewki kroimy w słupki – łączymy z sałatą i cykorią – umytą, porwaną w małe kawałki. Do wszystkich składników dokładamy oliwę wymieszaną z musztardą, miodem, sokiem z cytryny i z przyprawami. Ostrożnie łączymy komponenty.

Do sałatki świetnie pasują kolorowe drinki: John Collins z ginu (40 ml), soku z limonki (20 ml), syropu cukrowego (trzy łyżeczki), wody gazowanej oraz lodu. Przy użyciu shakera i dodaniu wody sodowej, uzyskujemy smaczny koktajl, utrzymane w tonacji karnawałowej.

Mai Tai jest słodki i sprawdzi się w duecie z ciastkami, pączkami, czekoladowymi przekąskami. Do jego stworzenie potrzebne są: rum ciemny (20 ml), rum jasny (20 ml), amaretto (10 ml), likier pomarańczowy, sok z pomarańczy (10 ml), sok z ananasa (40 ml), sok z limonki (10 ml), syrop z granatów(10 ml), lód. Sposób przygotowania nie jest skomplikowany: wszystkie składniki wlewamy do shakera, dodajemy lód i wstrząsamy energicznie. Przelewamy odcedzoną miksturę do szklanki typu hurricane, wypełniamy ją lodem, dekorujemy świeżą miętą. Żegnamy karnawał drinkowo-wyskokowo.

Drink o nazwie Manhattan zaliczany jest aperitifu oraz rodzaju drinków wytrawnych. Podaje się go zawsze w wysokim kieliszku, tak zwanej koktajlówce.

Do jego przygotowania potrzebne są:
- 40 ml whisky kanadyjskiej
- 20 ml czerwonego, słodkiego vermuthu
- oraz dash agnostury, czyli specjalna przyprawa do aromatyzowania

Drink ten przygotowuje się w barmańskiej szklanicy, którą wypełnia się kostkami lodu, a następnie wlewa do niej wszystkie wcześniej wymienione składniki. Konieczne jest wymieszanie ich, jednak nie wolno używać tu shakera. Drinka Manhattan nie „szejkujemy”. Wymieszane składniki przelewamy (bez lodu) do kieliszka koktajlowego i ozdabiamy kandyzowaną wisienką.

Wariancjami drinka Manhattan są: Rob Roy, Dry Manhattan, Perfect Manhattan, Brandy Manhattan, Cuban Manhattan, Latin Manhattan i Royal Manhattan. Równice między nimi zauważalne są na poziomie stosowanych składników. Niektórych z nich możemy domyślić się już po samej nazwie alkoholowego koktajlu.

Przykładowo Rob Roy przygotowuje się na bazie szkockiej whisky, którą miesza się w stosunku 2:3 ze słodkim vermouthem. Samo przygotowanie i podanie jest tu identyczne, jak w przypadku klasycznego drinka Manhattan.

Drink Dry Manhattan przygotowuje się dodając wytrawnego vermoutha, a podawany jest z twistem ze skórki cytryny. Perfect Manhattan to mieszanka zarówno słodkiego, jak i wytrawnego vermoutha. Podobnie w przypadku Latin Manhattan, chociaż tu dodaje się jeszcze biały rum i sok z soku z wiśni. Royal Manhattan przygotowuje się tak samo jak klasyczną wersję, jednak istotne jest tu użycie konkretnego rodzaju whisky, a mianowicie Crown Royal Canadian Whisky.

Pasja jest nazywana koktajlem miłości – pewnie dlatego, że ma kolor czerwony i ze względu na swe składniki (granat, mandarynka) działa bardzo pobudzająco – orzeźwiająco. Jak przyrządzić tę miksturę? Okrągły puchar do połowy napełniamy sokiem z granatu, mieszamy go z sokiem z mandarynki i z odrobiną różowego Martini. Drugą połowę pucharka stanowić ma różowy szampan (jak zabawa, to zabawa!) oraz dwie kostki lodu, chłodzące tę gorącą atmosferę.

Intensywny drink o nazwie Namiętność – uwaga – dosłownie zwala z nóg, więc zalecamy ostrożność w jego dawkowaniu. Przecież następnego dnia chcemy pamiętać z kim i gdzie spędzaliśmy walentynkowe chwile. Wytrawny szampan jako główny składnik kompozycji spodoba się osobom o wyrafinowanych gustach, a czerwonawy odcień specjału nadają soki z czerwonych pomarańczy i syrop z malin. Bo to smacznie i zdrowo! Do shakera wlejmy my więc bez wahania pół małej szklaneczki soku z pomarańczy, dziesięć łyżek wytrawnego szampana oraz trzy łyżki syropu malinowego. Dorzućmy plasterek pomarańczy oraz pokruszony lód. Mieszajmy intensywnie, aż całość stanie się płynna. Całość można podawać w pucharkach przystrojonych świeżymi malinami. Tylko gdzie w lutym znajdziemy świeże maliny, hm?

Na koniec coś szybkiego plus prostego, dla zapracowanego Walentego: miksujemy ze sobą truskawki i szampan (względnie może być absolut kurant). Chłodzimy aż do momentu, kiedy czarki z drinkami wjadą na stół. Nomen omen, drink zwie się Romantyczność.